De zin van lezen

Ik probeer te lezen. Het schiet er regelmatig bij in, met twee kleine kinderen, jonger dan 4, en andere afleiding. Ik word gelukkiger van lezen, denk ik altijd.

Ik moet dan ook weer over een drempel heen om een nieuw boek te gaan lezen. Bijna alsof ik naar een feestje ga waar ik niemand ken. Ik weet wel zeker dat ik vrienden ga maken. Elk hoofdpersoon in elk boek wil namelijk met me praten. Ik moet even moeite doen ze te leren kennen (soms val ik midden in hun verhaal) en op een gegeven moment besluiten of ik met ze blijf staan kletsen in een tochtige gang of opeens doe alsof ik in de verte iemand zie die ik toch echt even moet spreken. Te vaak blijf ik moeizaam elke bladzijde omslaan, terwijl ik beter het boek kan inruilen voor een exemplaar dat ik leuker vind. Meer mensen herkennen de weerstand om te stoppen met lezen van een boek, maar he, er zijn genoeg redenen om toch te stoppen.

En toch, als mijn boek uit is, heb ik altijd even een rouwperiode, waarin ik afscheid neem van de man, vrouw of het kind, dat die pagina’s even bevolkte. Het voelde even alsof ik iemand heel goed kende. Dat is ook waarom we ‘in een boek verdwijnen’, even met ons hoofd, ook als het boek dicht is, even in dat verhaal blijven zitten. Het is de ‘fiction feeling hypothesis’.

According to the fiction feeling hypothesis, narratives with emotional contents invite readers more to be empathic with the protagonists and thus engage the affective empathy network of the brain, the anterior insula and mid-cingulate cortex, than do stories with neutral contents.

Al die persoonlijke gevoelens die ik heb met een boek, blijken gelukkig niet uniek. Zo blijkt het lezen van fictie sowieso goed te zijn voor empathische gevoelens, ook buiten de wereld in het boek, bijvoorbeeld in relaties en op het werk.

Gelukkig werkt het weer mee in november, vanmiddag kruip ik met een fictieboek op de bank. Werken aan m’n people-skills, zeg maar.

Geplaatst in boeken | Een reactie plaatsen

boeknotitie Big Magic – over creativiteit

Elizabeth Gilbert vind ik sinds Eat, Pray, Love een heldin. Ze schrijft licht over soms zware thema’s, heeft zelf zomaar een nieuw genre uitgevonden en haar TedTalk over inspiratie als een ‘genie’ heeft geprikkeld. Het boek Big Magic, creative living beyond fear wilde ik dan ook graag lezen.

Hetzelfde enthousiasme, het lef om vrolijk te zijn en stug door te werken, permissie, jezelf niet te serieus te nemen, maar wel je werk serieus genoeg te nemen om er keihard aan te werken en te snoeien, het is een inspirerend boek.

Een citaat:

The guardians of high culture will try to convince you that the arts belong only to a chosen few, but they are wrong and they are also annoying. We are all the chosen few. We are all makers by design.

En hier de TedTalk.
Tijd om het ook in de praktijk uit te voeren.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

T-shirts met teksten – een rant

Integrity shirt

Dit shirt zagen we. Mijn eerste reactie: wow, een shirt met een citaat van C.S. Lewis, wat cool, wat bizar. Daarna .. laat ik eens het citaat lezen.

Er staat: Integrity is doing the right thing even when no one is watching [integriteit is het juiste doen zelfs wanneer er niemand kijkt] Was getekend, C.S. Lewis en de producent van de t-shirts.

Hoe meer ik daarover nadacht, hoe vreemder, hoe meer ironisch, op zoveel manieren, dit t-shirt voor me werd.

Want waarom zou je zo’n tekst op een t-shirt zetten, in een lettertype dat je zelf niet kunt lezen als je het draagt? Waarom zou je publiekelijk, met een tekst op je t-shirt, leesbaar voor anderen, uitspraken doen over wat het juiste is als je alleen bent. Wat is de boodschap van zo’n bericht, en voor wie?

Ik speculeer, maar als je daadwerkelijk van mening bent dat integriteit te meten is aan wat je doet als niemand kijkt, is het een beetje vreemd, in tegenspraak zelfs, om een t-shirt te dragen die heel zichtbaar iets daarover zegt.

Maar goed, integriteit zegt misschien niet zoveel over hoeveel je opschept, dus wie weet draag je als man (want het is een herenshirt) zo’n tekst om anderen ervan te doordringen dat jij privé ook altijd het juiste doet, niet alleen als anderen je zien. Je scheidt al je afval, tot aan het lipje van de melk, zelfs als er niemand kijkt, zelfs als het betekent dat je die vieze bakjes waar rauw vlees in ligt nog even moet afwassen voordat je ze bij het plastic afval kunt gooien. Je bent integer en iedereen mag het weten.

Maar nee, zo zijn t-shirts met teksten tegenwoordig niet bedoeld. De t-shirts met teksten die we in de winkels zien roepen allemaal een heleboel boude zaken, bedoeld om ons een positief gevoel te geven, over creativiteit, glimlachen en wat dan ook. Er zitten positieve woorden in de zin en het algemene gevoel is dus warm.  Het citaat staat los van wie dit het eerst gezegd heeft, maar staat ook los van de betekenis. Misschien is het gemakkelijker om niet na te denken over de betekenis van zo’n citaat als het niet in je eigen taal is. Dit shirt is wat extremer, een voorbeeld van disconnect, ik heb er even geen ander woord voor. Zoals we niet meer weten waar ons eten vandaan komt, weten we ook niet meer waar we onze inspiratie (of zelfs  geloof en waarden) vandaan halen. De ontwerper heeft waarschijnlijk allemaal fijne inspirerende quotes van Pinterest aan zijn manager laten zien en om een of andere reden kwam deze door de keuring. Het lijkt me sterk dat de producenten de naam van Lewis verder hebben gegoogeld dan alleen de Narniafilms …, misschien.

T-shirts die optimistisch in one-liners beloven dat de toekomst bright is, dat een glimlach veel goed maakt, met een zonsondergang erachter. De tekst doet er niet eens toe, het warme gevoel, zeker in een vreemde taal, is de fijne reden waarom we de shirts kopen. Ja hoor, ik geloof in creativiteit. Ja hoor, ik vind dat momenten belangrijk zijn. Ja hoor, integriteit is heel goed.

Hoe zou Lewis zich hebben gevoeld, dacht ik toen. Stel je voor, Oxford, 1962, Lewis scharrelt richting zijn vaste pub en tegenover hem loopt iemand hem tegemoet met dat citaat op een t-shirt. Wat zou hij denken, vinden? Zou hij hier royalty’s voor gekregen hebben?

Eenmaal thuis kon ik het niet uit mijn hoofd zetten, want wie weet is dit helemaal geen citaat van C.S. Lewis? Even zoeken en inderdaad, het is niet van Lewis. het citaat is een parafrasering van de woorden van ene Charles Marshall, ironisch genoeg schrijver van een boek dat vooral een einde moet maken aan geloven in sprookjes.

Gelukkig zal Lewis zelf niet het t-shirt tegenkomen, schrijvers hebben namelijk wel eens de neiging om te denken dat het citaat echt van hen is, zoals bijvoorbeeld John Green, die een mooi citaat met zijn naam eronder telkens tegenkwam en zelfs opnam in zijn merchandisewinkel, totdat bleek dat de mooie woorden niet van hem waren. Hier past natuurlijk het mooie citaat van Abraham Lincoln heel goed in.

Nog meer ironie? Dit zeer integere shirt is in de aanbieding.

Bewaren

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Iedereen kan schilderen

Iedereen kan schilderen creatief zijn.

Will Gompertz zei het deze week heel mooi in dit interview in Trouw. Wat stukjes die mij best aanspraken (de vertaling, daar ben ik soms minder van onder de indruk).

“Veel dingen die we doen zijn dierlijk, zoals eten of slapen. Maar als we iets creëren, al is het een cake of een wiskundige formule of een jurk, tilt dat ons naar een ander niveau. We kunnen de cake uitdelen: we kunnen door creativiteit andere mensen raken”

“Mensen mogen doen wat ze willen natuurlijk. Maar wij doen vandaag de dag alsof kunstenaars, schrijvers en muzikanten een soort goden met uitzonderlijke giften zijn. Mensen zeggen: ‘Ik kan geen film maken zoals de Coen-broers (regisseurs van een reeks zeer succesvolle films, red) dus ik ben niet creatief.’ Dat is onzin! Iedereen kan creatief zijn op het niveau van de Coen-broers. Het gaat erom dat je je eigen ding vindt, en daar met eenzelfde toewijding als zij aan werkt. En dan…” Gompertz spreidt zijn armen: “Boem!”

“Je ‘ding vinden’ begint bij je eigen nieuwsgierigheid vertrouwen en niet argeloos doen wat anderen je vertellen.”

Over kinderen, school en leren nieuwsgierig worden blijven:

“Scholen moeten meer op kunstacademies lijken, vind ik. Nu moeten leerlingen feitjes uit hun hoofd leren. Feiten zijn de regel geworden, en die zorgen er dus voor dat niemand meer vragen stelt. En juist de nieuwsgierigheid die aan de basis van vragen ligt, is de aanjager van creativiteit. We leren kinderen als machines te opereren, in plaats van ze ruimte te geven om mens te zijn.”

En heel handig, meneer Gompertz stelt ook gelijk negen regels op voor denken als kunstenaar. Lees het interview hier.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Kurt Vonnegut over maken

If you want to really hurt your parents, and you don’t have the nerve to be gay, the least you can do is go into the arts. I’m not kidding. The arts are not a way to make a living. They are a very human way of making life more bearable. Practicing an art, no matter how or badly, is a way to make your soul grow, for heaven’s sake. Sing in the shower. Dance to the radio. Tell stories. Write a poem to a friend, even a lousy poem. Do it as well as you possibly can. You will get an enormous reward. You will have created something.

Aldus Kurt Vonnegut in één van de essays in A man without a country.

Foto via Creative Commons van Miserlou https://www.flickr.com/photos/miserlou/

Foto via Creative Commons van Miserlou

Sinds dit jaar schrijf ik meer. Offline, creatief, fictie, dagboek en in kleine notitieboekjes. Als ik erover praat noem ik het vingeroefeningen, al was het soms uren zwoegen en heb ik zelfs twee ochtenden in een koffiezaakje gezeten, voor het gevoel. Sommige mensen vraag ik ze te lezen. Wie weet waartoe, maar uit bovenstaande citaat lees ik al dat zelfs die oefening al goed doet, leven dragelijk maakt, en zo voelt het ook.

Brain Pickings verzamelde nog acht regels voor schrijven van de man.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Een kaartje met knopen

voorkantEen baby, een baby! Gelukkig is het nog steeds geen oud nieuws, zelfs niet in blogland, we hebben er een kindje bij. Op dit moment ligt ons dochtertje, een paar maanden oud, heerlijk te slapen. Het mooie van zo’n kleintje, ze blijft zo lang klein!

Elk kind is een avontuur. Baby nr. 1, inmiddels een vrolijke peuter, zette onze wereld vrolijk op zijn kop, en dat geboortekaartje bevatte zelfs het woord ‘avontuur’. Er stond een stoer bootje op. Voor baby nr. 2, ons kleine meisje, wilde ik ook zoiets, maar dan wat liever misschien. Net als een vouwbootje heeft een luchtballon iets zoets en wordt het natuurlijk voortgeblazen door de wind. Luchtballonnen vind ik erg leuk, zie ook hier, dus daarom een luchtballon. Het kaartje wilde ik dit keer  zelf maken. Nou ja, de eerste versie, de rest is allemaal computer- en printwerk.

Wil je ook zoiets maken? Ik kan me andere leuke vormen voorstellen, zoals een ijsje, een huisje, of misschien een kerstboom van knopen als kerstballen. Kijk op dit pinboard voor ideeën van anderen. Ik heb dit vrij groot gemaakt, ongeveer ter grootte van een A4. Zo werk je groter en prettiger. Ik heb hem vervolgens gefotografeerd en laten verwerken tot kaartje.

kaartje in kamertjeBenodigdheden

  • Vilt van 20 bij 30 cm in lichtblauw
  • een berg knopen (de mijne komen van twee oma’s en de Hema. Pipoos verkoopt zakjes met ‘granny knoopjes’.)
  • twee lintjes
  • een dik garen, bruin
  • een haaknaald, nr 6/7
  • hobbylijm

Ook handig: een soepkom/mok en een potlood.

Werkwijze

Maak eerst de ballon, door een cirkel (met soepkom en potlood) te tekenen op het vilt. Leg er vervolgens de knopen in zoals je leuk vindt. Voor mij werkte het het beste om van buiten naar binnen te werken. Plak ze vast op het vilt met lijm.
Haak hierna het mandje. Dat kan pas als je weet hoe groot je ballon is. Ik heb het op gevoel gedaan, eerst 8 losse, daarna omgedraaid en daarboven 8 halve stokjes, weer omgedraaid en weer 8 halve stokjes. Met dunner garen en een kleinere naald heb je meer steken en rijen nodig.
Plak vervolgens ook het mandje op het vilt. Plak vervolgens de uiteinden van de lintjes op, de ene kant onder een hoekje van het mandje, de andere kant onder een knoop. Ik had twee kleuren lintjes, die heb ik samengepakt en op dezelfde plek geplakt, om nog een beetje diepte in het plaatje te brengen.
Tot slot heb ik heel veel foto’s ervan gemaakt om te zorgen dat de kaartenmaker het plaatje goed kon gebruiken. Binnen, met daglicht, dat werkt het beste. De scanner zorgde voor teveel schaduw.

Inmiddels zijn de kaartjes allang verstuurd en is de kraamtijd allang voorbij. Ik heb deze ‘eerste’ kaart in de kamer van onze kleine gehangen, boven haar bedje. Zo kan ze alvast dromen van haar toekomstige avonturen.

Geplaatst in DIY, kinderen | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Lezen zoals Umberto Eco

Aldo van Zeeland

“Read books are far less valuable than unread ones. The library should contain as much of what you do not know as your financial means, mortgage rates, and the currently tight real-estate market allows you to put there. You will accumulate more knowledge and more books as you grow older, and the growing number of unread books on the shelves will look at you menacingly. Indeed, the more you know, the larger the rows of unread books. Let us call this collection of unread books an antilibrary.”

Nassim Nicolas Taleb in the Black Swan (via Brainpickings weer gevonden) over Umberto Eco en zijn bibliotheek van ongelezen boeken. In 2009 telde Eco’s bibliotheek al meer dan 50.000 boeken volgens Der Spiegel.

“Culture isn’t knowing when Napoleon died. Culture means knowing how I can find out in two minutes. Of course, nowadays I can find this kind of information on the Internet in no time. But, as I said, you never know with the Internet.”

Umberto Eco las naar het schijnt zonder discrimineren, gebruikte alles wat hij kon en sloeg een brug tussen hoog- als laagcultuur, aldus Trouw.

Ik kreeg de film In de naam van de Roos tijdens een geschiedenisles op de middelbare te zien, en ik kan me niet herinneren of ik meer dan één boek, het eiland van de vorige dag, van hem gelezen heb (laat staan gesnapt), maar een paar jaar geleden maakte hij indruk op me met een interview over een expositie die hij had samengesteld in het Louvre over lijsten.

SPIEGEL: Why do we waste so much time trying to complete things that can’t be realistically completed?

Eco: We have a limit, a very discouraging, humiliating limit: death. That’s why we like all the things that we assume have no limits and, therefore, no end. It’s a way of escaping thoughts about death. We like lists because we don’t want to die.

Aldus het interview dat ik eens las in Der Spiegel. Ik blijf daarom vrolijk boeken verzamelen zonder ze te lezen, in de hoop dat ik sommige een keertje wel gelezen zal hebben. En ik maak lijstjes, heel veel lijstjes.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , | 1 reactie

Sint Maarten met de peuter, de buit en de opluchting

Sint Maarten kinderfeest Amsterdam
Foto van het Nationaal Archief met lampionnen van suikerbieten, Amsterdam, 1954.

P en ik komen allebei uit het zuiden, daar vieren ze niet echt Sint Maarten. In Noord-Holland zijn er dan ook jaren geweest waarin we alleen maar hard geworden dropjes konden bieden en van wanhoop met lichten uit de bel negeerden.

Dit jaar was onze peuter volgens de buurkinderen groot genoeg om lekker mee te lopen, trots op de lampion die hij gemaakt had op het kinderdagverblijf. Ons groepje van kinderen uit de straat, en alle moeders, bleek best wel wat liedjes te kennen. P bleef thuis met de baby en twee zakken snoep.

De eerste Sint Maarten met de peuter was dan ook zo:

  • niet weten dat er speciale stokjes met lampjes zijn die verder iedereen heeft
  • een ledkaarsje van de Hema onhandig aan de lampion vastbinden
  • paniek bij blaffende honden
  • het na een straat opgeven je kind ‘dank je wel’ te laten zeggen
  • subtiele hints geven zoals ‘oh, mandarijnen vind jij lekker!’
  • je kleintje onder de voet zien worden gelopen door de grotere buurkinderen
  • ‘huh, zingen ze dat nou echt?’ denken bij sommige teksten
  • Elk doosje rozijnen meteen open zien gaan
  • hapklaar spekjes gelijk zien verdwijnen in zijn mond
  • op het eind van de tocht zowel de buit als lampion zelf dragen .. en de liedjes zingen

en de volgende dag …

  • opgelucht zijn dat hij zijn avontuur al vergeten is (want, vraagt niet om snoep)
  • hem toch verwennen met de buit
  • zelf de lekkerste chocoladereepjes eruit pikken voor bij mijn koffie
  • de hele dag ‘dag meneer, dag mevrouw’ neuriën.

Volgens artikelen is het een traditie die vooral door scholen wordt aangegrepen om een heel sociaal verhaal te vertellen over de Maarten die zijn mantel deelde met een arme. De kinderen in mijn straat tellen vooral hun buit.

Geplaatst in kinderen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Papieren bootjes

bootje papierElk huis in onze straat heeft een voordeur met een rond raam. Dat van ons was afgeplakt met jaren 90 fleur-de-lis raamfolie, want elke voordeur heeft raamfolie, zodat je nooit ziet wie er voor je deur staat.

Prima om te integreren in ons nieuwe straatje, dus ik wilde ook best mijn raam afplakken, maar dan liever niet in de patroontje van de vorige bewoners (of die daarvoor). We kochten dus wat rollen raamfolie (ook voor de onderkant van het keukenraam ernaast), lekker mee met de rest. Maar nu? Wat maakten wij van ons raampje?

bootje glasP stemde voor onze naam, of voor Amsterdamse school-achtige strepen (denk jaren 30, denk Beurs van Berlage), maar dat leek me te ingewikkeld, want hoe houd het zo’n rondje bij elkaar als het al uit elkaar gesneden is. Bovendien, wat moet je met jaren dertig streepjes in een jaren 90 huis en jaren 50 bankstel en jaren 10 bewoners (2010, dan).

Misschien komt het door dit ronde raam, of doordat ik altijd wel aangesproken wordt door gevouwen bootjes, dus het werd een bootje. Soms voelt het net alsof ik er wat meer mee wil zeggen, alsof ik iedereen toewens ook te gaan varen op de wind, en soms denk ik dat ik ermee wil zeggen dat we een beetje verdwaald zijn, maar eigenlijk zit er geen verborgen boodschap achter.

Hoe ik het maakte
Ik plakte weken van tevoren, op maat, patroonloos raamfolie op het raam. Dit deed ik met wat water, een plastic spatel (om genoeg druk te geven) en dit filmpje. Ik tekende het bootje en de golven eerst op wat kraftpapier, sneed dat uit en plakte dat stuk papier tegen het raam. Ik ging vervolgens met een hobbymesje en een metalen liniaal (stiekem een spakenmeter van P) aan de slag. Zo’n hobbymesje is scherp, maar glas is altijd sterker, dus maak je geen zorgen over krassen op het raam. Je hebt twee lijntjes naast elkaar nodig en je moet echt het stukje ertussen ook snijden, anders trek je zo het hele folie weer van je raam. Ik denk dat het vooral goed is om dit eerst op papier te doen, want je werkt alsof met een sjabloon. Je moet de folie wel bij elkaar houden.

En nu heb ik ook nog een stukje folie bij het keukenraam, wat zal ik daar eens van maken?

Geplaatst in DIY | Getagged , | Een reactie plaatsen

Doilies in de winter

doilies op de lijnEr zijn nog wat doilies over (of napperons, zoals ik hier lees) na de doily lamp. Gelukkig is Pinterest een eindeloze bron van afleiding inspiratie, dus hier een aantal winterse ideeën.

Hangende sneeuwvlokken van Martha Stewart.

Een slinger, zoals gezien in de Etsy shop van Bunting Boutique.

Polswarmers van Jane Eyre bij een andere Etsy shop

Of allemaal samen op het raam, in de vorm van een kerstboom.

doily votiveVan een van de doilies had ik al een kaarshouder gemaakt, met polytex over een glas. Dat kan natuurlijk ook.

Wat zou jij met oude doilies maken?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in DIY, inspiratie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen