Vakantie op de Veluwe

We vierden even een paar dagen vakantie, in de caravan die onze familie inmiddels heeft. Dagen vol zon, een barbecue en fietszwerftochten over de Veluwe. Elke dag vertrok P in de ochtend voor een lange tocht en stapte ik op de fiets voor een iets kortere route. ’s Middags bedachten we, met de Tour op de achtergrond, wat we die dag gingen eten, lazen we wat boeken en genoten we van de zon. Soms haalde ik m’n laptop uit mijn tas om te werken aan die thesis en een avond speelden we ganzenborden, want het regent natuurlijk ook op Nederlandse campings.

De regels op een stacaravancamping zijn duidelijk en dorps. Vriendelijk glimlachen en hallo zeggen tegen iedereen, niet te snel rijden, op fiets of in auto en vooral de tijd nemen voor praatjes met de buren. En natuurlijk is er geen winkel open op zondag, maar iemand kon ons gelukkig aan wc-papier helpen. Anders hadden we moeten rijden naar weet-ik-veel-waar voor een grote supermarkt.

Op de fiets gelden dezelfde regels van vriendelijkheid en hallo, als je tenminste geen hypersnelheid en bijpassende kleding hebt zoals P. Toen ik dan ook wat pech had midden in het bos, heb ik maar een oudere meneer aangesproken. Die zei zelf dat hij geen verstand van van fietsen, maar hij zag wel waar precies dat spatbord aanliep en duwde (met een kracht die ik niet m’n handen heb) alles even goed. Twee andere meneren waren natuurlijk al gestopt om even mee te kijken en deze dame in de stress te helpen.

Ik had ze ook graag in de buurt gehad bij mijn andere langdurige opstopping, de paarden. Opeens, vlak na een veerooster stond ik midden in een groep paarden. Geen idee of ze nu wild waren of niet, maar ze besloten gezamenlijk vooral op het fietspad te blijven staan en keken me af en toe vol dedain aan. De jaren paardrijles leken hier nutteloos, want alle termen om ze vooruit te bewegen hielpen niet en ze bewogen ook net iets te nerveus met hun oren waardoor ik klappen op konten even niet zag zitten.

Tien minuten later vonden ze het wel genoeg en toen, niet langer omringd, heb ik deze foto (wordt groter als je er op klikt) maar even gemaakt. Ik voelde me best klein, zo tussen die prachtige dieren, met alleen een fiets in de hand.

Vakantie is ook ideaal om boeken te lezen, dus in drie dagen ben ik door The Help heen gevlogen. Dat is vakantie.

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , , , | 1 reactie

Roze op rood – marsepein op taart

Ik kan weer wat afvinken op m’n lijstje van dingen die ik wel zou willen kunnen: marsepein om een taart heen leggen kan ik nu! Dankzij m’n collega en haar taartbak- en uitlegskills weet ik eindelijk het geheim achter die mooie marsepeinen taarten. En voor een eerste keer ben ik best blij!

Gistermiddag organiseerde m’n collega een kleine workshop voor ons collega’s. De taarten waren al gebakken, en maar goed ook, want daarna houd ik meestal op. Toen was het eerst zaak de taart twee keer doormidden te snijden, horizontaal. De lagen werden bedekt met jam en slagroom. Daarna kon ik heel de taart insmeren met boterroom.

Marsepein kun je blijkbaar in alle kleuren al kopen en voor deze taart had ze voor mij drie blokken rood. Dat moet je nogal kneden (gelijk het moeilijkst voor mij), en dan uit gaan rollen. Waar je bij andere baksels dan bloem zou gebruiken, zorg je nu dat het deeg niet plakt met poedersuiker op ’t werkblad. Als de marsepeinen plak zo groot is dat je taart er met gemak onder past, zou je de marsepein op je deegroller kunnen rollen en dan over de taart laten vallen. In mijn geval paste het allemaal maar bij het aansnijden blijkt de marsepein wel zo dik dat je meer met een mesje moet eten dan een vorkje.
Alle roze details (geheel in stijl met mijn kledingkast van sterren, stippen en strikken) waren restjes van de taart van m’n andere collega, met vormpjes van de eerste collega uitgesneden. Alles plak je vast met wat water.

Het leek me altijd zo moeilijk, en toegegeven, je hebt er flink wat ingrediënten voor nodig, maar toch. Het valt me mee. Misschien ook door de leermeester.

Ik heb zelfs geleerd roosjes te maken, maar dat vond ik een beetje veel worden (alsof roze-rood geen pijn doet aan je ogen!) Van m’n collega’s kan ik helaas geen taarten laten zien, daar heb ik een geheimhoudingscontract voor ondertekend.

Dus, afgevinkt. Ik kan aan de slag met marsepeinen taarten. Dat gaat op m’n CV.

Geplaatst in DIY | Getagged , | 1 reactie

Even iets heel anders – twitteren!

Voor mijn studie ben ik hard aan het werk aan een thesis over twittergebruik en communicatie met bedrijven. Onderstaand een artikeltje erover en de vraag: vul m’n onderzoek in, alsjeblieft!

Twitteren met bedrijven

Twittergebruik in Nederland is enorm hoog. De New York Times berichtte in april dat zo’n 26.8% van de Nederlanders een twitteraccount heeft. We maken er met z’n allen ook flink gebruik voor van alles en nog wat (weersvoorspellingen, nieuws en durftevragen, bijvoorbeeld). Iedereen die het geprobeerd heeft weet dat je gemakkelijker je klacht via twitter de wereld in kunt sturen – en een reactie krijgen – dan aan de telefoon te hangen met een klantenservice.
We twitteren steeds vaker met webcare-teams van allerlei bedrijven en dat pakt soms goed uit, soms slecht. De marketingblogs staan er vol van, heel handig, maar op wetenschappelijk gebied is er nog weinig onderzoek gedaan. Mijn onderzoek duurt tien minuutjes en voegt iets toe aan die kennis op dat wetenschappelijke gebied. Ik vraag iedereen die een twitteraccount heeft het in te vullen, hier: http://bit.ly/jzzgJA Hiermee help je niet alleen het wetenschappelijk onderzoek, maar ook een twitterende studente in nood. Tien minuutjes! Invullen die hap: http://bit.ly/jzzgJA
In augustus verschijnt een artikel met de resultaten.

Mijn twitter
En om het een beetje in de stijl van de rest van dit blog te houden, een plaatje van een gebreide vogel. Tweet!

van Berroco

Image from Berroco - free patterns for knitting

Geplaatst in inspiratie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Bananen op de barbecue

Dus, er is een caravan. Het is zomer. Soms komt de zon lang genoeg achter de wolken vandaan dat ik weer m’n zonnebril zoek. En we zouden afgelopen zondag samen met m’n kleine neefjes en nichtje barbecueën. Opa en oma zorgden voor vlees, held P zorgde dat de barbecue warm bleef en ik had het toetje meegenomen.
Dit heb ik tien jaar geleden eens gehad en altijd onthouden.

Gevulde bananen op de barbecue
Nodig:
– bananen (een per persoon)
– een paar repen chocolade (naar eigen smaak)
– aluminiumfolie

En ook
– een nog warme barbecue
– een scherp mesje

Snijd de bananen in de lengte een keer open, niet schillen, dus. Breek de chocolade in blokjes en stop er zoveel in als je lekker vindt (voor mij zijn dat er drie maar P wilde graag meer). Pak het geheel in aluminiumfolie en zorg dat de open kant van de banaan boven blijft. Leg vijf minuten op de barbecue. Daarna kun je hem uitpakken en met een vork of lepel helemaal leeg eten.

En de neefjes en het nichtje? Die ontdekten de magie van marshmallows smelten aan satéprikkers. Volgens mij heeft alleen de jongste de bananen geproefd – en goed bevonden.

Onderstaande kerel maakt het zonder folie, dat kan vast ook. Variaties zijn ook mogelijk met ijs erbij of marshmallows erin, of die notensprinkels.

Geplaatst in recept | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Dingen die ik leuk vind – de week van de langste dag


Ik zou dit eens willen proberen: newspaper blackout poetry van Austin Kleon. Die schreef trouwens ook heel leuke leefregels die me even van de straat en weer optimistisch maken en die staan hier.

– Zondag bakte ik de kaneelscones die Yvette van Boven in haar boek Home Made heeft beschreven. Het ziet er naar uit dat ik alvast kan gaan sparen voor haar nieuwe boeken.

– We hebben er een nieuw familielid bij, een caravan. Instant vakantie, dus. Die gaan we zondag even checken, de barbecue gaat mee.

– Als ik aan een caravan denk, denk ik automatisch aan stripboeken lezen, dus Guust Flater wordt zondag weer afgestoft.

– Al die wildernis zorgt er ook voor dat ik dit filmpje inmiddels al te vaak gezien heb.

– Gisteravond zomaar spontaan naar het strand gereden om daar meer dan een uur rond te lopen, heerlijk.

– Er staat rabarber klaar voor een toetje vanavond, en misschien wat rabarberwodka (zie eerdere posts, of is dat een beetje te veel van het goede? #hello obsessie, #hello weekend, #hello zomer

Hoe ziet jullie weekend eruit?

Geplaatst in DIY, inspiratie, recept | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Kopjes thee per post

Ik studeer. Wat specifieker: ik zit aan m’n masterthesis en zit daarom bijna dagelijks heel de dag alleen achter een computer. Mijn sociale leven lijdt er wel een beetje onder. Natuurlijk, dankzij social media ben ik altijd wel sociaal bezig en op de hoogte, maar soms gaat er zomaar een week voorbij terwijl ik niemand anders heb gezien dan m’n hardwerkende man en m’n vaste vrienden, de werknemers van de West Wing. Tegelijkertijd zitten vriendinnen in soortgelijke situaties even hard te zwoegen op hun computers. We kunnen even niet afspreken, maar dat betekent niet dat ik dat niet zou willen.

Ik besloot daarom donderdagavond maar eens het kaartje te maken waarvan ik zou willen dat ik hem kon kopen.
Benodigdheden:
– papier
– waterverf en penseel
– een potlood
– waskrijtjes
– twee zakjes thee
– envelop en een postzegel

Nu ben ik absoluut geen tekenaar, het ging me dan ook meer om de boodschap en het feit dat ik best een zakje thee (of wat liefs zoals in dit geval) per post kon versturen. Naar een vriendin die net zo hard aan de studie zit als ik, hopend dat dit haar gezwoeg wat zal verlichten. Ik zat ook te denken over een kaartje met bijvoorbeeld houten wegwerpvorken en de uitnodiging eens een vorkje te komen meeprikken. Eerst even die thesis af, natuurlijk, daarna pas eetplannen.

Update: de kaart is veilig aangekomen, getuige de drie lieve smsjes die ik kreeg. Yes, dat maakt een verrassing maken voor iemand nog leuker.

Geplaatst in DIY | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Zomerse drankjes – het rabarberwodkavervolg

In de categorie samenstellingen die het goed zouden doen in galgje, het rabarberwodkavervolg. Zoals hier vermeld heb ik inmiddels twee weken geleden wat wodka, suiker, gember en rabarber samen in een pot gedaan, het een week laten trekken en inmiddels kan ik, in Koninginnedagkoopjes, het resultaat presenteren (had ook al vorige week gekund, maar ja, druk druk druk).

Tja, wat kan ik erover zeggen? Het is wodka met water en een smaakje. Het is zoet, maar niet te. Het is zomers, dus past prima bij de hyperzonnige avonden van nu. Het deed me, mogelijk ook door de glaasjes waarvan P er al twee gebroken heeft, aan de jaren zestig denken. Mogelijk is het model van de glaasjes zelfs van een eerder tijdperk, maar ik kon me best voorstellen dat ik ermee een Mad Men cocktailparty zou organiseren.

Source: google.nl via Laura on Pinterest

En zoals voor de serie Mad Men zelf, moet ik er een beetje moeite voor doen. Mad Men vind ik in theorie heel erg leuk, maar telkens als ik er voor ga zitten, vind ik het nogal deprimerend, al die mensen die vastzitten in hun kooien, die zo moeilijk doen en het naderende onheil. De kijkjes in die tijd en vooral de ontwikkeling van reclame zijn er interessant, maar het is geen gemakkelijk serie. En zo is het ook een beetje met die rabarberwodka. Het is niet gelijk helemaal mijn smaak, maar gelukkig is de nasmaak ervan wel best wel okee.

Verder deze week: de Crystal Fighters op constante repeat, soms wat klassieke radio4 en studeren voor Multivariate Analyse. Yippie. Ik hoop dat jullie leukere dingen doen.

Geplaatst in DIY, recept | Getagged | Een reactie plaatsen

Uke!

Het is een klein soort gitaartje en P had er ooit een. Nu zie ik ze echt opeens overal! Wat is up met al die ukelele’s? Iedere muzikant lijkt er eentje te hebben en allerlei albums komen opeens uit. Zelfs Eddie Vedder heeft nu een heel album gemaakt. Ik dacht dat het misschien best gemakkelijk te spelen is, maar wie weet valt dat wel mee. Het doet me gewoon altijd een beetje denken aan de speelgoedgitaartjes voor kinderen.

Mijn favoriet is Ukelilli, want kom op, er zouden meer liedjes over Doctor Who moeten zijn. Verder lijkt Ukelilli vooral te zingen over haar liefde voor Engeland.

Geplaatst in inspiratie | Getagged | Een reactie plaatsen

Seizoensfood – Rabarberwodka

Vorig jaar zomer herontdekte ik rabarber. Sommige dingen uit je jeugd vergeet je en blijk je niet zo te missen (roze koeken, bijvoorbeeld), maar andere dingen, daarvan voelt de herontdekking als een alsof het een schatkist is. Dat is rabarber voor mij. Ik was zo blij dat ik misschien heb beloofd dat als ik ooit twee dochters heb, ik een de naam Rabarbera zou geven. Het was rabarbercrumble wat de klok sloeg. Een rabarbercake mislukte, want stukjes hiervan blijven minder goed stevig, vergeleken met appels.

De lokale supermarkt heeft momenteel bodemprijzen voor rabarber dus de afgelopen weken hebben we al Nigella Lawson’s rabarbarcompote uitgeprobeerd (drie delen rabarber, een deel suiker en wat sinaasappelrasp drie kwartier in de oven), Nigella’s rabarbermuffins (muffins en daarin kleine stukjes rabarber en walnoten), allebei uit haar Feest. Een volgende keer vervang ik de noten ook voor rabarber, want er zaten ongeveer twee stukjes rabarber in elke muffin, veel te weinig.

Nog steeds heb ik een kilo rabarber over, dat een beetje dubieus begint te kleuren. Flinke sidetrack, maar ook eten: Ik had vanmorgen ook nog een pakje Monchou, goed tot vandaag, en wat blauwe bessen over, maar die zijn inmiddels verwerkt tot het blauwe bessen-en-monchou-recept dat hier staat (een derde taart gemaakt met minder suiker en geen vanille). Weggooien is zonde, liever maak ik een tochtje naar de supermarkt voor nog meer ingrediënten. Nu heb ik wel 2/3 pak bastognekoekjes in huis …

Maar goed. Rabarber. Een kilo nog. Het doet er even niet toe dat zodra ik rabarber ruik ik me weer waan in het huis waar we tot mijn achtste woonde. Het maakt niet uit dat dat huis mijn sterkste associatie is met het groene/roze goedje. Dat ben ik vanavond helemaal aan het veranderen. Ik kwam namelijk laatst namelijk een recept van Janneke Vreugdenhil tegen voor rabarberwodka. Nu weet ik niet eens of ik van wodka houd, ik vermoed zelfs van niet. En het is pas donderdag, maar die kilo, daar moest wat mee.
Het recept, in verschillende variaties op verschillende sites, houdt kortgezegd het volgende in: een rabarberstengel, wat gember, wat suiker, wodka in een pot en een week wachten. Na die week moet ik het overgieten en dan mag er nog evenveel water bij. Dus met een beetje geluk wordt het helemaal niet zo sterk. Nu moet ik me alleen elke dag even herinneren dat ik die pot moet schudden. In de kast van de stofzuiger. Oh, en nog twee derde kilo te gaan. Ik denk dat dat morgen toch een soort crumble wordt.

Volgende week, hopelijk met wat zomerse temperaturen en parasolletjes, zal ik even vertellen hoe het smaakt.

Geplaatst in recept | Getagged , | 1 reactie

Maandagse linkerij

 

Afgelopen weekend heb ik

– me gerealiseerd dat tegenwoordig heel veel in m’n leven om fietsen draait.

– van m’n beste broertjes wat fietsonderdelen voor in m’n oren gekregen van Biciteria, in ’t blauw. M’n eerste Etsy-aanwinst ooit (en fietsgerelateerd).

– het nieuwe album van Moby – Destroyed nogal vaak geluisterd. De reviews verschillen nogal van mening, maar vooralsnog vind ik het ouderwets fijn.

– gebarbecued bij vrienden en hun schattige dochtertje die het woordje ‘mooi’ voor alles gebruikt.

– citroencake van Donna Hay gebakken en vervolgens met een afkoelende cake door ’t land gereden. Beter dan luchtverfrissers en bovendien was ie erg lekker. Het recept staat helaas niet online.

– rondgedwaald in het Lettergebouw. Op de buitenkant staat een gedicht dat ik er even voor jullie bij gepakt hebt (jaja, service!)

Alle dagen zijn hetzelfde maar anders gekleed
’t Is een en dezelfde dag die zich steeds weer
aan onze ogen onttrekt door andere tinten
een slim gekozen lichtval gewaden sluiers
kou zonneschijn regen en wind allemaal
afleidingen van die ene dag die ons
steeds weer ontgaat
die we net niet zien
(K. Schippers)

Wat heb jij dit weekend gedaan, gezien, geproefd?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in inspiratie | Getagged , , | Een reactie plaatsen