Zaterdagsmaal ::: dadelballetjes met kokos

Soms wijzen allerlei tekenen naar iets, maar duurt het even. Zoiets is het met mij en deze dadelballetjes. Ik wil er nog geen hoger doel aan verbinden, ik durf er nog geen vergif op in te nemen, maar deze dadelballetjes waren vandaag even voor me bedoeld (zo, nu hoef ik me niet langer te excuseren voor het feit dat het zaterdagsmaal op maandag komt). Vrijdag zag ik ergens op internet een recept voor dadelballetjes. Geen koken nodig, omhuld door kokos, snel, gemakkelijk, lekker. Ik zag het, maar niet helemaal, en dacht dat ik het wel weer zou vinden. Ik bedacht dat ik alles ervoor meestal wel in huis heb. Ideaal. Zaterdagmorgen zeeg ik, tussen dringende zaken en afspraken, voor de computer neer voor de blog over het zaterdagsmaal, maar ik had geen inspiratie. Elke foto van maaltijden was te donker, die week had ik ook al stoofvlees laten aanbraden en heel vaak restjes gegeten.
Ik liet de boel de boel en pakte m’n tas in voor een weekendje bij vrienden. Daar had de vriendin dadelballetjes gemaakt, in kokos, en ze schotelde ons deze zoete bommetjes voor. Toevallig, dacht ik en ik vertelde dat ik er een recept voor gezien had en ze vertelde wat er in die van haar zat. Dadels, stroopwafelstukjes, een ei en nog meer. Ze zei dat het erg gemakkelijk was en ik besloot die avond dat ik het ook eens ging proberen. Vanmorgen, maandag, werden we wakker met een klein laagje kokosrasp over de wereld. Telkens als ik naar buiten kijk (vooral naar grasvelden) ligt het er. En dus was het duidelijk, ik zou vandaag dadelballetjes maken, met kokos.

Het recept van de vriendin bleek wat koken te vergen en het recept dat ik vorige week zag, kon ik nergens meer vinden (inmiddels zie ik te veel op een dag, lijkt het wel). Ik zocht wat online, ik vond vooral recepten die vroegen om koken en begon bijna te wanhopen. En toen, toch maar in het Nederlands. Bij Sas Kookt vond ik eindelijk wat meer wat ik zocht, bijna identiek als wat ik vorige week zag in een Amerikaans recept, al heb ik het wat aangepast. Het feit dat er cacao in zit, maakt het voor mij af. Ze zijn niet heel zoet, wel erg lekker. Misschien zou je zelfs de vanille kunnen laten vallen, dan is het wellicht al suikervrij. En hartstikke vegan. En rawfoodachtig, denk ik.

Dadelballetjes met kokos
Ingredienten
Voor ongeveer 12 stuks
160 gram dadels zonder pit
60 gram amandelmeel
2 eetlepels cacao
1 theelepel vanille-aroma
2 eetlepels kokos
wat water

Bereidwijze
Snijd de dadels in stukjes. Doe ze daarna met alle ingrediënten behalve het water en de kokos in een blender. Zet de blender aan tot alles een beetje vermengd is. Ik heb met een lepel soms geholpen. Voeg, als het te droog lijkt, nog een theelepel of twee water toe. Laat de blender net zo lang draaien tot het een beetje dikke plakkerige korrels zijn. Dit is nu een deeg waarmee met de hand balletjes kunt rollen. Het kan helpen om je vingers een beetje nat te maken. Rol er balletjes van en rol die even door een schaaltje met de kokos. Ook hier kan het helpen om je vingers even nat te maken (en met die vochtige vingers de balletjes aan te raken). Dan blijft de kokos beter plakken. Je kunt ze erna in de koelkast zetten, maar dat is niet echt nodig.

/Edit: Misschien is de blender niet het ideale middel hier. Dadels plakken aan blendermesjes en ik heb inmiddels, tijdens de afwas, m’n afwasborstel gekortwiekt in een poging stukjes dadel van de mesjes af te krijgen. Dus, andere apparaten zijn vast het proberen waard. Of lekker met de hand, want een keukenmachine heb ik niet.

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten (maken). Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Toetjestijd – peer-walnotentaartje

P heeft zijn laatste tentamen ooit gedaan. Dat betekent niet alleen dat hij nu echt echt bijna klaar is met de opleiding, het betekent ook dat er eens een tijd gaat komen dat we niet allebei elke avond in de studieboeken zitten. Ik kan niet wachten, en oefen alvast met het niks doen.

Dit moest natuurlijk even een klein beetje gevierd worden. Gewoonlijk eten we geen toetjes, maar deze was gemakkelijk, winters, en ik had alles ervoor in huis. Dit peren-walnotentoetje is een voorzichtige variant op zoveel andere – een beetje van een vriend, een beetje uit het boek Eten enzo van Janneke Vreugdenhil. Zonder room of ijs, want dat had ik niet.

Peren-walnotenminitaartje
Ingrediënten voor 2
1 peer (doyenne du comice)
2 plakjes bladerdeeg – ontdooid
een paar walnoten
flinke scheuten kardemom
een beetje suiker
een theelepel honing

Verwarm de oven voor op 210 graden.
Snijd de peer in stukjes, hak de walnoten in grove stukken en vermeng deze met de kardemom, suiker en honing. Vet twee muffinvormpjes of iets dergelijks in, pak een plakje bladerdeeg bij de punten op en hang hem zo in de vorm. De hoeken mogen eroverheen hangen. Vul daarna het beklede bakje met de peer-walnotenmix. 20 minuutjes in de oven et voila. Instant happy husband.

Minder haastige mensen zouden nog even een ei kloppen en daarmee de randjes bestrijken, of het geheel serveren met room of roomijs, maar ik ben een beetje lui. Ik heb het taartje niet eens uit de vorm gehaald en heb het op een Ikea-onderzetter voorgeschoteld, want man, die bakjes kunnen erg warm worden.

Geplaatst in recept | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: Pompoensoep

Ik had een mooi voornemen: elke zaterdag een recept. Dit recept had ik ook al op woensdag geschreven, maar ik zat te wachten om een foto te maken. Vorige week zaterdag had ik al een keer de soep gemaakt voor wat klasgenootjes die langskwamen. Het felle oranje van de soep contrasteert prachtig met bepaalde blauwgroenige kommen die ik heb. Maar de meiden kwamen, aten soep en ik vergat m’n camera. Afgelopen zaterdag maakte ik de soep weer, dit keer voor twaalf mensen. De kommen vlogen de keuken uit, de broodjes konden nog even in de oven, er waren te weinig vorken en ga zo maar door. Toen ik zelf wat soep kon eten, besloot ik dat te doen, en niet door een woud van logeerbedden en neergelegde treinrails te reiken naar een camera. Ik kan maar een paar dingen tegelijk doen, en deze twee keren besloot ik gewoon te genieten van de gezelligheid van de mensen en de smaak van de soep.

Pompoensoep met gember en mandarijn

Ingrediënten
Voor 4 personen
Een kilo pompoen, na schillen (met dunschiller) en verwijderen van pitten en draden
2 winterwortelen
1 uit, in snippers
1 laurierblad
1 stukje gember (vingerkootje), geschild en in stukjes
2 eetlepels olijfolie
1 liter water
2 groentebouillonblokjes
2 mandarijnen
peper, zout, nootmuskaat
verse peterselie/koriander
125 gram zure room

Extra nodig
Rasp
citruspers
Staafmixer/stamper

Bereidwijze
Verhit de olie in een ruime pan en bak de pompoen, ui, wortelen, laurier en gember al roerend een paar minuten. Kook het water in een waterkoker, en voeg dat samen met de bouillonblokjes toe. Rasp de schil van de mandarijnen boven de pan, halveer ze vervolgens en pers ze uit. Doe het sap erbij. Laat ongeveer 40 minuten zacht doorkoken. Als de pompoen en wortel zacht zijn, kun je het laurierblad verwijderen. Pureer de soep daarna met staafmixer of stamper. Als de soep te dik is, verdun het met (heet) water. Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat en verdeel over kommen. Voeg, wanneer gewenst, na het opscheppen peterselie/koriander en zure room toe.

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten (maken). Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Lang leze het nieuwe jaar

Player One – the new CBC Massey Lecture by Douglas Coupland from Direct Descendant on Vimeo.

Al zo’n 15 jaar lees ik de boeken van Douglas Coupland. Misschien zijn het zelfs de enige boeken die ik telkens weer nieuw koop, al kan ik precies zeggen wat er gaat gebeuren. Er is een verliefdheid. Er is een hyperintelligent meisje. Er zijn prachtige metaforen en idiote gesprekken met bijzondere observaties en vragen over leven in deze tijd. En er is altijd een einde van de wereld. Ja ja. Ik ken mijn pappenheimers. Player One was toch weer leuk.
Het boek sluit af met een glossarium voor de nabije toekomst dat hier deels staat. En voor plaatjes uit zijn huis, vooral de pilaar van wit Lego (plaatje 3), kijk dan hier. Enjoy!

Geplaatst in boeken, inspiratie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: tiramisu met restjes

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten (maken). Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Januari voelt soms als een inhaalslag van december. Knipoogden de granaatappelen en kaki’s naar me in de laatste maand van het jaar, in de eerste koop ik ze, voor de helft van de prijs. Had ik ambitieuze plannen met mascarpone truffels uit een kookboek in december, in januari ligt er nog steeds een bakje van die roomachtige kaas. En dan de drank. Alleen in december koop ik flessen van spul dat niet lekker is, maar nou eenmaal nodig voor een of andere luxe recept. Januari is restjes opmaken en in het weekend weer af en toe iets speciaals

Tiramisu met restjes
Nodig en erachter wat ik gebruikt heb
– Fruit – een halve granaatappel
– 6 Koekjes – volkoren digestives
– stevige room van ’t een of ander – mascarpone
– drank die anders niet opgaat – Grand Marnier
– desgewenst lichte basterdsuiker

Breek de koekjes in stukken en schenk er wat drank over. Laat het intrekken terwijl je het fruit klaarmaakt. Bij een granaatappel heb ik nog geen manier gevonden die m’n kleren en de keuken niet onderspettert. Roer desgewenst wat lichte basterdsuiker door de room om hem wat zoeter te maken.
Neem twee dessertglazen of iets anders doorzichtigs waar je het in zou kunnen serveren. Stapel dan, net zoals bij een echte tiramisu, de ingrediënten. Eerst de verzopen koekjes, dan de room, dan het fruit. Herhaal dit een keer. Ik vind het het wel prima als er nog wat lucht tussen de ingrediënten zit, dus ik druk het niet aan. Maar dat kan natuurlijk wel.

Het is een van de makkelijkste toetjes ooit, maar ziet er altijd indrukwekkend uit. Eerder maakte ik hem bijvoorbeeld al met yoghurt en bramen, ook een aanrader.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , | Een reactie plaatsen

Leeslinkjes op de maandag

Het eerste boek van het jaar is alweer uit. Stiekem houd ik lijstjes bij van hoeveel ik per jaar lees, 2011 had 27 boeken. Yay. Amy Tan’s Saving fish from drowning ligt nu op de stapel ‘gelezen’, een stapel die altijd kleiner is dan de stapels ‘nog niet gelezen’ en ‘bewaren en nog eens lezen’. De stapel gelezen boeken slinkt regelmatig door reisjes naar de kringloopwinkel en leesgierige vriendinnen, maar ik blijk boeken (bij dezelfde kringloopwinkel) sneller te kopen, of in de wintermaanden, ook nieuw te krijgen of kopen. Een voorzichtig voornemen is om wat meer weg te doen, want onze boekenkasten kunnen het niet meer aan.

Of misschien vooral digitaal te lezen, wat met blogs kan ik ook heel tevreden zijn. Vandaag als tip, het verhaal van Amanda Palmer over haar bruiloft met Neil Gaiman op haar blog, hier. Palmer speelt onder meer in de Dresden Dolls en EvelynEvelyn, met een vreemde, spannende mix van theater, muziek en het soort nostalgie naar tijden die we nooit hebben meegemaakt (jaren dertig, het circus, dat soort dingen). Een concert van haar voelt altijd als een feestje. Neil Gaiman is schrijver van onder meer American Gods en Neverwhere. De linken vertellen de clues van de verhalen, dus lees niet te ver. Gaiman heeft een vriendelijke stijl, ondanks dat zijn hoofdpersonen altijd te maken hebben met duistere krachten, gedoe dat zowel bovengronds als ondergronds plaatsvindt. Hij is waarschijnlijk de grootste mytheschrijver van dit moment. Zoals Roald Dahl de Grote Vriendelijke Reus onderdeel maakte van ons collectieve popcultuurgeheugen, doet Neil Gaiman dat met onder meer Coralina en de American Gods. …. ik dwaal af.

Ik vind ze dus allebei leuke stoere mensen die mooie dingen maken. En dan een blog over hun bruiloft? Prima leesvoer. Over rock’n’rollromantiek en heen-en-weergeorganiseer op meerdere continenten, persoonlijke overdenkingen over huwelijk en liefde. Fun.

Geplaatst in boeken | Getagged , | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: Cranberryjam

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten (maken). Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Volgens het kookboek is het de gemakkelijkste vrucht om jam mee te maken, andere jams heb ik niet eens geprobeerd: Cranberry’s of veenbessen. Waar je bij ander fruit aan de slag kunt met speciale geleisuiker, pectine of gelatine. Pectine, iets in groente en fruit dat het stevigheid geeft, zit al in zo grote mate in cranberry’s, dat je alleen maar smaakmakers erbij nodig hebt. En omdat ik niet zo goed weet wat ik anders met de bessen moet, heb ik er jam mee gemaakt. Ik heb Nigella Lawson’s Feest als leidraad gebruikt, maar dan met veel minder suiker. Zij had hetzelfde gewicht suiker als bessen, maar ik houd wel van het beetje zure.

Cranberryjam
Nodig
350 gram cranberries (precies wat er in de zakjes zit)
200 gram suiker
een beetje water


verder nodig

Pan
Potje(s)*

Doe een laagje water in de pan en giet er de cranberry’s en suiker in. Zet daarna het vuur, laag, aan en roer rustig totdat de suiker is gesmolten. Dit kan even duren, maar gelukkig ziet dat knalrode goedje er in de pan zo mooi uit, dat de tijd voorbij vliegt. Als de suiker eenmaal niet langer zichtbaar is, kun je het vuur hoger zetten. Dan beginnen de bessen ook af en toe te knappen. Laat het koken totdat het jamachtig genoeg is. Dat kan zo ongeveer 7 minuten duren. Daarna, zodra je tevreden bent met het resultaat, giet het in de potjes, draai die dicht en laat ze afkoelen. Of, als je nog wat over hebt, smeer gelijk wat van de jam op een cracker.

Over cranberry’s gesproken: elke september zeg ik hardop dat ik wel eens naar een van de eilanden zou willen om daar cranberry’s te plukken. Iemand heeft me eens verteld dat je dat daar in die maand recreatief kunt doen, ik geloof op Ameland of Vlieland. Het lijkt me erg leuk, en al meer dan genoeg reden om eens de overtocht te wagen.

*Potjes en jam. Met jam volg ik niet de regels van hoe alles zou moeten. Ik heb wat jampotjes uit de winkel bewaard, die heb ik tijdens het koken van de jam heet afgewassen en dat is eigenlijk alles. Ik heb niets geweckt of gedesinfecteerd, vooral omdat ik weet dat deze potjes binnen twee weken weer leeg zijn. Mocht je dat wel willen, dan levert een simpele zoektocht al dit op. Ik heb het nooit zo geprobeerd, dus uit ervaring kan ik helemaal niets aanraden.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Eerste post van ’t jaar – terugblik vorig jaar

Ik was voornemens weinig voornemens te maken (ah kom op, wanneer kan ik zoiets schrijven behalve in de eerste week), maar ik heb ze natuurlijk wel. Ze gaan vooral over meer van het goede in m’n leven, zoals goed eten, leuke dingen maken, mooie boeken lezen. Minder gedoe ook. Meer bewust zijn van de leuke dingen op een dag, in plaats van stress. Ik kan doen alsof de foto van de puzzelstukjes een diepsymbolische betekenis heeft, maar dat is niet zo. We puzzelen, omdat het regent en omdat het leuk is.

de buche zonder schors

Het einde van 2011 was leuk, ik heb veel gedaan en gemaakt. Er was mijn eerste kerstkrans, de eerste buche de noel, om uit te proberen, en een tweede, voor vijfentwintig familieleden. We zetten een Ikea peperkoekhuisje in elkaar, die m’n neefje en nichtje versierden. Ik geloof niet dat ik kerstliedjes gezongen heb, behalve misschien mee met She & Him.

De Buche de Noel lukte prima, dankzij de wijze lessen van de British Bake Off. Als je het randje eerst even vouwt, gaat de rol daarna een stuk gemakkelijker. De oefenbuche heb ik grotendeels ingevroren, iets dat ik eigenlijk op goed geluk deed, maar ik lees dat m’n heldin hetzelfde al adviseert (niet in ’t boek, wel op de website). Ik zou graag willen leren hier betere foto’s bij te maken en bewerken. Misschien mag dat een goed voornemen worden.

Het liefst zou ik in 2012 elke week zowel een recept als iets anders gemaakt, gezien, gehoord, hier plaatsen, maar ik ken mezelf genoeg om het niet gelijk te beloven. Ik ga het wel eventjes proberen. Dat dan weer wel. Vrijdag Zaterdag een recept voor het weekend en misschien nog een plan met een borduurring.

Geplaatst in DIY, recept | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Kleine kerstsfeer

Het is niet dat alles volstaat, maar zelfs de kleine hoekjes in onze flat worden langzaamaan steeds meer kerstachtig. M’n witte uil uit de kringloopwinkel staat er opeens niet meer zo eenzaam bij, naast een toepasselijk kaarslichtje van m’n oma en een kerstbal, ooit gekocht.

Dit weekend zeggen we vaarwel tegen de videorecorder, misschien met nog een laatste keer de Muppet Christmas Carol en zondag gaan we voor het eerst in ons leven naar een kerstmarkt, om de hoek in Zaandijk. Er wordt gluhwein beloofd bij vrienden. Iedereen herinnert me eraan dat we vorig jaar rond deze tijd dagelijks door de sneeuw banjerden.

Hoe besteden jullie de weekenden voor kerst?

Geplaatst in inspiratie | Getagged | 1 reactie

December – maken, lezen, binnen, buiten

Het is december en ik ben nog elke dag thuis. Ik maak heerlijke recepten, maar foto’s zonder verlichting, met een iphone of zelfs als het gerecht al half is opgegeten, dat werkt niet. Om een of andere reden heb ik zelfs een foto gemaakt van een halfaf cheesecake brownie. Er was ook een truffeltaart voor de broer van meneer. Die werd dertig en krijgt sinds kort jaarlijks een chocoladetaart. Ik had er zelfs gouden glitter voor. Ik zoek nog naar de ideale chocolade kersttaart, want met zoveel variaties, zoveel inspiratie en zoveel tijd is het moeilijk kiezen. En dan nog, ga ik in een vreemde keuken voor een oud vertrouwd recept of gebruik ik deze week om nog wat te testen. Momenteel dingen twee opties het hardst naar de prijs, de Buche de Noel en de chocoladesinaasappeltaart, allebei van Nigella Lawson’s Feest. Ondertussen test ik ook wel eens koekjes (de speculaassterren waren van meneer). Misschien is een cookie-exchange volgend jaar een idee.

Naast het nodige en onnodige gekook en gebak werk ik ’s avonds, tijdens het met een half oog kijken naar de tv verder aan m’n granny squares. De bolletjes raakten op, dus ik heb ze aan elkaar gemaakt. Het vormt nu ongeveer een babydekentje, denk ik. Het roze randje is bijna compleet. En ja hoor, het is bijna af en dus verveelde ik me alweer. Ik ben begonnen aan sterren die ik hier vond. Ik wil er graag een slinger mee maken, beetje kerstig, want ons huis is lang niet zo kerstig als het kan. Geen boom, een paar balletjes en natuurlijk wel wat kaarsen. Elk jaar denk ik er laat aan, nu misschien op tijd.

En verder wandelden we zondag de route Overveen en Haarlem. Toen we net aan het discussiëren waren dat we toch echt de verkeerde afslag hadden (er stond “bij een duidelijke tweesprong rechtsaf” en ik vond die tweesprong best duidelijk) zagen we een groep herten die ons allang had opgemerkt. Rustig kauwend bleven ze staan terwijl wij ze vol verwondering stonden te bekijken. Leuke verrassing.

En om een of andere reden lees ik regelmatig in de winter boeken over koude winterse plaatsen. Nu ben ik helemaal aan het verdrinken in the Shipping News van Annie Proulx, blijkbaar tegelijktijdig met the Guardian leesclub. De schrijfstijl is super, ruwe schetsen met verrassend gebruik of weglaten van bepaalde werkwoorden. A morning of hurling snow. Stupendous snores beyond the walls. Quoyle dressed and went to the door. Could not find the doorknob.
Het speelt zich allemaal af aan een koude Canadese kust, boordevol lokale- en zeejargon. Er is ook een film, maar die heb ik nooit gezien. Na het boek ben ik wel benieuwd naar de landschappen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in boeken, DIY, inspiratie, recept | Getagged , | Een reactie plaatsen