De doily lamp, eindelijk af.

Het heeft lang geduurd (volgens Pinterest heb ik het voorbeeldplaatje 47 weken geleden gepind), maar hij is af en hangt.

De Lamp.

Het was een lang proces. Eerst alle kanten ‘kleedjes’ verzamelen, de doilies. Voor doily vind ik maar geen mooie Nederlandse vertaling, maar het zijn het soort kleedjes die oma’s op bijzettafels en lelijke plekken op de bank leggen. Gehaakt, meestal met een kleine naald, meestal wit of bijna wit. Mijn woordenboek noemt het ‘decoratief onderleggertje’, ‘vingerdoekje’. Ik heb ze gevonden bij mijn oma, mijn schoonmoeder en de minst hippe tweedehandswinkel. Toen was het experimenteren met ballonnen en lijm, intussen even studeren en afstuderen, weer alle doilies wassen omdat poging één niet werkte, andere balvormen en lijmsoorten en nu is ie er. De lamp is af. En mooi, al zeg ik het zelf. De dromerige bloemendoilies passen mooi in onze slaapkamer, die verder weinig bloemigs heeft. Ter lering en vermaak, een tutorial met wat voor mij werkte. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Als dat zo is, zie ik graag een link hieronder in de comments!

Nogmaals, dit is wat voor mij werkte, nadat verschillende pogingen weinig succesvol waren. In veel tutorials van anderen wordt gebruik gemaakt van ballonnen en behanglijm. Beide opties werkten voor mij niet zo goed. De ballonnen werden maar niet rond en de behanglijm (Perfax) bleek niet sterk genoeg. Misschien bij lichter materiaal wel.

Nodig
een strandbal
een pot Polytex, transparant
heel veel doilies
een klein beetje garen in dezelfde kleur als de doilies
In een later stadium, een lamp, kabel en plafonddop

een grote gladde plastic/glazen kom
een glazen vaas
een dikke kwast
(rubber handschoenen)
strijkbout en plank
schaar, mesje, naald en haaknaald

Polytex is een textielverharder, te koop bij hobbywinkels, die ook kan dienen als lijm met andere materialen. Zo belooft de verpakking dat het ook plakt op hout of keramiek. Vandaar dat ik aanraad die materialen niet te gebruiken. Het is op waterbasis, dus het kan van het glas/plastic en de kwast worden afgewassen. Ook gaat het redelijk goed van je huid af. Het lijkt een beetje op hobbylijm, het is vloeibaar ook wit, maar het wordt hard en transparant.

Kosten: 17 euro (3 voor de strandbal, 14 voor polytex) en wat je verder uitgeeft aan doilies of de lamponderdelen

Werkwijze
Het is verstandig je (werk)tafel te beschermen met plastic. Strijk de doilies plat. Leg ze daarna zo neer dat je zelf goed weet welke kant je aan de buitenkant wilt. Blaas de strandbal op en plaats deze bovenop de glazen vaas. Giet een scheut polytex in de kom en dompel de eerste doily hierin, knijp hem uit en leg de doorweekte doily vervolgens op de strandbal. Duw deze plat, zorg dat de randen ook plat liggen. Doe hetzelfde met de volgende doilies en zoek hierin zelf je patroon. Leg de doilies telkens met de randen over de rand van de vorige doily. Het helpt om eerst de grote neer te leggen en dan de ‘gaten’ te dichten met kleinere. Je zult merken dat de zwaardere doilies niet goed blijven zitten, draai de bal dan zo dat deze bovenaan liggen. Polytex droogt redelijk snel, maar wordt langzaam hard. Bedek ook de plek waar het ventiel van de bal zit. Gebruik de kwast om plekken die te nat zijn droger te maken en om op de randen wat meer tex te doen, waardoor ze beter plakken, of plekken die niet sterk lijken extra sterk te maken. Als maatstaf kun je aanhouden dat de gaten tussen doilies niet groter moeten zijn dan de gaten in de doilies zelf, dit om te zorgen dat de lampenkap dadelijk niet scheef trekt. Laat de bal vervolgens twee dagen drogen, bovenop de vaas, of, als het kan, hangend.

Wanneer de bal aan alle kanten hard voelt en je hem niet zomaar kunt induwen, is deze goed. Anders is een tweede laag op zwakke plekken geen overbodige luxe. Ga met de bal, een naald, een schaar, een mes en desnoods een haaknaald naar buiten. Overbodige polytex valt er namelijk vanaf als roos uit een horrorfilm. Steek de bal lek en duw deze los van de lamp. Op sommige plekken gaat dat lastiger dan andere. Haal vervolgens met de naald en haaknaald zoveel mogelijk hard geworden polytex weg dat als mat glas of bubbels te zien is. Oftewel, zorg dat alleen de keihard geworden doilies te zien zijn en niet het doorzichtige polytex.
Bekijk wat een handige en mooie plek is om de bovenkant van de lamp te laten worden, hier moet de spaarlamp doorheen. Kies hiervoor liever een plek in een doily dan op een kruispunt, want dat is sterker. Snijd of knip vervolgens aldaar een driehoekje uit, net wat kleiner dan de ruimte die de houder van de spaarlamp inneemt. Vanaf de punten van de driehoek kun je ook inkepingen maken. Die naai je later weer aan elkaar. Vanuit dit wat grotere gat kun je de strandbal verwijderen. Duw vervolgens de spaarlamp en de houder door het gat en naai of borduur de inkepingen weer dicht. Hang hierna de lamp, lampenkap en spaarlamp, op en geniet van het resultaat.

Ik vind het wel wat, zo’n unieke lamp waarmee ik ook de doilies van mijn familie op een nieuwe manier bewaar.

Geplaatst in DIY | Getagged , , , | 18 Reacties

Zaterdagsmaal ::: vispakketjes

Mijn moeder heeft ooit een weblog gehad. Ik woonde ergens op kamers en ik miste de kookkunst van thuis, of zelfs zin om zelf iets te bedenken. Zij had, flink aangemoedigd door m’n broer en mij, besloten alle gouwe ouwe recepten op te schrijven in iets anders dan haar boekje. Het weblog was geboren. Inmiddels is het er niet meer, maar alle recepten staan nog steeds ergens digitaal. Handig als ik gewoon zin heb in m’n moeders kookkunst!
Onderstaand gerecht kan eigenlijk met alle witte vis, ik heb het van de week gemaakt met schorfilet uit het vriesvak. Dat stonk bij het ontdooien wel meer dan ik gewend was.

Vispakketjes
Voor 4 personen
2 pakken diepvrieskabeljauwfilet
4 gekookte aardappels
2 stronken prei
3 tomaten
1 citoen of wat citroensap
kerrie
zout en peper
aluminiumfolie of ovenschaal

De vis laten ontdooien.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Op het werkblad 4 stukken aluminiumfolie van ongeveer 30 x 30 cm uitleggen.
Hierover de kabeljauw verdelen. Er wat citroensap over sprenkelen. Zout en peper en kerrie er op strooien. De prei in ringen snijden en over de pakketjes verdelen. De tomaten snijden en deze er ook bij. De aardappels in plakjes snijden en erover verdelen. Flink wat kerriepoeder er over en de pakketjes dichtvouwen. Ongeveer 45 minuten in een hete oven.
Op ieder bord een pakketje plaatsen en openen.

In plaats van pakketjes kan het ook allemaal in een grote ovenschaal of kleine ovenschaaltjes per persoon in de magnetron.

Als variatie kan er een pakje Paturein over worden verdeeld voordat het in de oven gaat.


Lekker met een aardappelsalade.

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten maken. Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , | Een reactie plaatsen

Minimalistische lentetakken

Een kleine DIY met wat ik liggen had, voor Pasen, voor de lente, en zonder al te veel gedoe in de kamer. Voor mij geen fluffy konijntjes, geen bloemen waarvan ik nog meer nies, maar wél wat extra kleur.
Deze takken zijn een beetje geïnspireerd op het wildbreien van Francine Oomen. In Gouda zag ik laatst twee bomen die opeens een jasje aan hadden. Ook komt een deel van de inspiratie van die strengen die we vroeger wel eens in ons haar maakte, al was dat met patroontjes. Dat had hier natuurlijk ook gekund.

Minimalistische paastakken
Nodig
Takken
(haak)garen in verschillende kleuren
een vaas
een schaar
een kleine haaknaald

Heel erg simpel: zorg dat de takken geen stukjes er meer aan hebben zitten die eraf kunnen vallen of in de weg zitten van de vaas. Ik heb de takken weer gebruikt die ik eerder inzette bij mijn papierenbloesemtakken, dus die waren al schoon.

Wikkel vervolgens wat draad om de takken heen in hoeveelheden en kleurencombinaties die je leuk vindt. Leg het begin van de draad tegen de tak en wikkel de rest van de draad eroverheen, zo verberg je het begin. Als het lang genoeg is, knip de draad af op zo’n plek dat je het draad er nog drie keer omheen kunt slaan. Doe de draad er losjes twee keer omheen en trek met een haaknaald het uiteinde onder die twee draden naar het midden van je stukje toe. Op die manier is je eindje vastgezet. Knip hem nu af.

Zet het in een vaas en tada! De foto doet er niet helemaal recht aan, maar het is vrolijk. Paas-, Pesach- of lentetakken, maar dan zonder alle bloesem die telkens de brunchtafel op dwarrelt. En prima voor mensen die tijdens het hooikoortsseizoen weer zitten te snotteren.

Geplaatst in DIY | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: risottto met gegrilde groente

Ik heb een nogal drukke week gehad. Gisteren heb ik een versie van mijn masterthesis ingeleverd en dat heeft wat uurtjes gekost. Eten is er een beetje bij ingeschoten. Eten met nieuwe zaken, dan, of uitgebreid. Deze week hebben we zelfs voor het eerst in jaren gegeten bij een van de twee Amerikaanse fastfoodketens. Gisteren had ik wel even tijd, maar stiekem was ik van plan nu te linken naar de grootste supermarkt uit de Zaanstreek, want dit recept komt gewoon uit een van hun boekjes. Dit recept staat dan weer niet online, dus bij deze, een verkorte en eigen versie. Heerlijke zomerse risotto, en afhankelijke van de groentebouillon zelfs veganistisch te maken (mijn groentebouillon kan blijkbaar melk en ei bevatten). Het glas wijn dat ervoor nodig is, zorgt ervoor dat een fles open moet, die prima past bij het eten, en het weekend.

Risotto met gegrilde groente
Ingrediënten voor 2 personen
150 gr. risottorijst
1 bouillonblokje
400 ml heet water
1 rode ui
100 ml witte wijn
1 courgette
1 paprika
2 tenen knoflook
3 trostomaten
5 eetlepels olijfolie
halve theelepel tijm

Bereidwijze
Fruit het uitje gesnipperd in twee eetlepels olijfolie een pan met een dikke bodem. Zet ondertussen de oven aan op de hoogste grilstand. Doe de andere drie lepels olie in een kommetje. Pers hier de knoflook bij en doe er de tijm bij. Snijd de courgette in plakken, de paprika in achten en de tomaten in vieren. Doe inmiddels de risotto bij het uitje en begin met het klaarmaken van die risotto (telkens een beetje bouillon erbij, of de wijn). Smeer met een kwastje het olijf-knoflook-tijm mengsel over de paprika en leg de paprika op een rooster of in een schaal hoog in de warme oven. Laat dit 4 minuten zitten, smeer ondertussen de courgette in. Doe daarna de courgette erbij. Weer 4 minuten voor wat roeren in de risotto en het insmeren van de tomaten. Doe daarna, voor nog 4 minuten, de tomaten erbij.
Haal alle groenten uit de oven en serveer dit, als de risotto ook klaar is, samen op een bord. Yum!

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten maken. Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , | Een reactie plaatsen

Gehaakte waxinehouders

Ik heb iets met blauw, liefst met een beetje groen erdoor. Volgens mij heet de kleur, als die donker is, petrol. Iets lichter en het wordt de kleur van een bepaald soort stenen in sieraden, ook erg mooi. Ik heb even moeten zoeken naar de naam, maar ik geloof dat dat turqoise is. Hoe dan ook, ik houd van die kleuren.
Met twee bolletjes garen was ik eigenlijk begonnen aan dezelfde polswarmers zoals de blauwe die ik eerder postte, maar de eerste viel na een paar ronden een beetje smal uit (haaknaald 3.5). Elk garen is anders en ik had de keuze, uittrekken en weer beginnen met een dikkere naald, of meer steken, of gewoon iets anders. Ik besloot te kijken of de ‘pols’ die ik had ook om een glazen theelichtje paste, en dat zag er, vind ik zelf, toch best schattig uit. Ik geef het internet en al die stijlblogs die ik lees maar weer de schuld, want dit is natuurlijk vaker gedaan. Kijk bijvoorbeeld maar eens hier of hier. Dit specifieke patroon heeft wat meer afwisseling in de grootte van de gaten, misschien blijft het daardoor een beetje spannender.

Het patroon voor deze theelichtjes is vrij simpel en is het begin van de polswarmer, in het Engels goed beschreven, hier. Daar is ook een pdf van het patroon te vinden.
Even in het kort bestaat het uit een ronde van losse (net zo lang als je nodig hebt), dit is ronde 1. Daarna, ronde 2, drie losse, daarna, 2 stokjes, een losse en weer 2 stokjes, allemaal in de derde steek van ronde 1, drie steken overslaan en weer 2 stokjes, een losse en 2 stokjes in de volgende steek. Zo doorgaan tot je helemaal rond bent. Ik denk dat deze kaarshoudertjes (de glazen houders komen van de Tuinen) ongeveer 10 rondes kosten. Ik zat te denken dat ze, in een lichte kleur zoals wit of crème vast ook heel mooi zijn.

Deze twee kaarshouders zijn, met glazen houders, aan een vriendin gegeven die net zo van deze kleur houdt als ik. Yay.

Geplaatst in DIY | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: pasta met gorgonzola en peren

Ik dacht altijd dat peren bij de herfst hoorden, maar m’n buurtsuper denkt er anders over. Peren in overvloed en goedkoop. Het was tijd voor een perengerecht. Dit is er een uit een oude doos, lekker door de frisse combinatie van peren met de pittige kaas. Die kaas maakt het gelijk best machtig.
Deze peren waren nog niet zo heel sappig, het is het lekkerst met peren die echt bijna zacht zijn. Om toch dat zachte effect te krijgen, kunnen ze ook op het laatst in de saus gedaan worden. Als je dat niet doet, blijven de peren op kamertemperatuur, waardoor het spontaan wat lente-achtiger wordt.
De wijn hoeft niet per se, vervang dit dan door bijna 100 ml water, dan heb je wellicht ook wat extra kruiden nodig. En ja, dit is een vegetarisch gerecht.

Pasta met gorgonzola en peren
Ingrediënten voor 2 personen
150 gr pasta
2 peren
2 bosuitjes
100 gr walnoten
100 gr gorgonzola
125 gr crème fraîche
100 ml witte wijn
olijfolie
peper
(wanneer gewenst) peterselie

BereidwijzeBreng de pasta aan de kook in een pan met water. Schil ondertussen de peren en snijd ze in stukjes. Maak ringetjes van de bosuitjes en hak de walnoten in stukken. Bak vervolgens de bosuitjes een paar minuten. Doe hier daarna de crème fraîche en de witte wijn bij en vermeng deze. De wijn zal wat verdampen. Zet het vuur wat lager en doe de gorgonzola erbij. Smelt deze langzaam in de rest van de saus. Giet ondertussen de pasta af en doe hier de peer en walnoten bij. Laat het nog even in de warme pan. Verwarm een serveerschaal voor. Doe hier daarna de pasta, peren en walnoten in. Giet hierover de saus en maak het af met wat peper en peterselie.

Lekker met een simpele salade.
Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten maken. Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , | Een reactie plaatsen

Gehaakte sloffen

Ik kreeg dit boekje, Slofjes en pantoffels haak je zo! van Tanja Müller (Forte Uitgeverij) van een vriendin. Mijn nichtje van bijna 5 jaar zag het, bladerde het door en pikte een paar uit. Of ik die voor haar wil maken. Braaf ben ik daarom aan de slag gegaan, eerst voor mezelf als tester. Het boek is af en toe wat ingewikkeld met de verschillende maten, maar al met al, zelfs voor een redelijke beginner, goed uit te voeren (met haaknaald 4, dus lekker snel). In drie avonden had ik zomaar een paar slofjes die prima passen in de lente die eraan komt. Ze zijn verrassend warm!
Het patroon staat in het boekje achter de link (de witte op de foto). Ik heb het licht aangepast, want dat doe ik nu eenmaal. En m’n nichtje, die krijgt ze in dezelfde kleuren, precies voor de stoere prinses die ze is.
Nu nog wachten tot het spul binnen is om er wat anti-slipstippen onder te zetten, anders hebben we dadelijk twee prinsessen met blauwe sloffen en blauwe plekken.

Geplaatst in DIY | Getagged , | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: Geitenkaasquiche met vijgen

Leuk koken gaat voor mij over nieuwe dingen proberen. Tot dit gerecht had ik bijvoorbeeld nog nooit een verse vijg gehad. Tja. Je kunt niet alles hebben. Maar, de markt blijkt een ideale uitkomst, waar ik ook gelijk tips kreeg bij de kaasboer en veel te veel betaalde bij de vleeswarenkraam. Het resultaat, een quiche die niet heel erg vult, maar wel mooooooi is. Niet perse wat er te zien is, maar gewoon, mooie ingrediënten, mooie combinatie, mooie geuren, mooi genieten. Met een lente-zonnetje als we geluk hebben.

Geitenkaasquiche met vijgen
Ingrediënten
6 plakjes bladerdeeg, ontdooid
een losgeklopt ei
een potje tomatentapenade
4 rijpe vijgen in kwarten gesneden
een paar kerstomaatjes, in halfjes
100 gram Hollandse geitenkaas in stukjes
100 gram Serranoham
2 theelepels verse tijm
2 eetlepels parmezaan

Bereidwijze
Verwarm de oven voor op 200 graden. Verdeel de bladerdeeg over de quicheschaal en smeer dit in methet losgeklopte ei. Als je zin hebt, kun je de bladerdeeg eerst nog samenvoegen en uitrollen, maar die moeite neem ik meestal niet. Hoe je het ook doet, prik met een vork wat gaatjes in het deeg. Zet deze bodem 12 tot 15 minuten in de oven. Dat geeft je de tijd om de andere ingrediënten in stukjes te snijden. Wanneer de bodem een beetje knapperig is, uit de oven halen. Duw de bodem van de quiche plat en bestrijk deze met de tapenade. Die hierna alsof de quiche een pizza is en verdeel de andere ingrediënten een beetje evenwichtig over de bodem. Van de plakken ham maakte in bijvoorbeeld kleine hoopjes, kleiner dan de vijgen, de geitenkaas verdeelde ik ook in hoopjes. De tijm en parmezaan strooide ik er op het laatst over.
Doe dit alles nog 5 tot 10 minuten in de oven tot de vijgen gaar zijn en de kaas gesmolten. De randen bladerdeeg zijn dan ook wat donkerder geworden.
Serveer de quiche warm met een salade.

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten maken. Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , | Een reactie plaatsen

Voorjaarswaanzin

Het gebeurt me elk voorjaar. Zodra het maar een beetje lente-achtig ruikt buiten, wanneer de bomen weer zichtbare knoppen hebben, val ik met onverbeterlijk optimisme weer voor de illusie: Ik denk dat het warmer wordt. Ramen gaan verder open, de verwarming blijft uit en ik zie het zonnetje als teken dat ik best zonder sjaal naar buiten kan. In februari heb ik dan ook altijd een loopneus en heb ik het veel te koud.

Eerdere jaren bekroop me vanaf maart ook een andere illusie. Een soort grootheidswaanzin, alleen gericht op het weer. Om een of andere reden ga ik denken dat, als ik me wat zonniger kleed, het weer zich aan zal passen. Als ik die rokjes en platte zomerschoentjes weer tevoorschijn tover, als ik die jassen weer ga dragen die net tussen zomer en winter inzitten, dan draaien die zon en die temperatuur dezelfde dag nog bij. Dan drogen de regenwolken en verdwijnen de plassen, want ik heb een superkracht. Dat denk ik echt. Op dat soort dagen kom ik regelmatig met een doorweekte lentebroek thuis (zo’n kleurige chino die aan je benen plakt, bijvoorbeeld) en met ijsklompjes in mijn ballerina’s in plaats van voeten. De volgende dag trek ik, gewapend met dezelfde waanzin, gewoon weer een rokje aan.

In het voorjaar roep ik ook steevast minstens een keer per week dat ik thuishoor in een warmer klimaat, want ik merk het heus wel, de kou. Ik vergeet het gewoon weer bijna meteen. Vanaf half maart, als de zon in de namiddag en vroege avond keihard in onze woonkamer en op het balkon schijnt, stel ik rond etenstijd een dineetje en roseetje op het balkon voor, zelfs als ik die maaltijd snotterend klaarmaak.
’s Nachts keer ik weer bibberend terug naar de woonkamer, haal daar de plaid van de bank af en leg die over het dekbed in een poging een heel klein beetje warmer te worden.

Telkens val ik voor die neiging. Ik denk mooi weer af te dwingen door te doen alsof het er al is. Mijn voornemen dit voorjaar: ik blijf lekker warm. Dus, mocht je mij in april of mei treffen met meerdere truien aan en een sjaal om, slurpend van kaneelachtige winterthee – vrees niet. Ik ben niet gek, ik probeer me aan te passen aan dit land en dit weer en ik laat mijn gedroomde superkracht even met rust. Misschien werkt dat beter.

Geplaatst in inspiratie | Getagged | Een reactie plaatsen

Zaterdagsmaal ::: Couscoussalade


We studeren. Dat is even ons leven en ongeveer alles wat we doen. Natuurlijk, we kijken ’s avonds nog wel eens een film en er zijn dagen dat ik (gelukkig) ook even andere mensen zie, maar de laatste loodjes, die trekken aan m’n handen. M’n dagen bestaan uit de computer, en een beetje de bank. Maar soms zie ik in de hoeken van m’n ogen dat de winter toch echt bijna voorbij is. Het wordt tijd voor lente-eten en kleur. P heeft zelfs een bosje bloemen gekocht.
Dit gerecht smaakt en kleurt naar de seizoenen voorbij de winter. Lente, zomer, het einde van m’n studie, kom maar op!

Lauwe couscoussalade
Ingrediënten voor 2 personen
150 gram couscous
1 stuk gerookte kip
1 mango
400 gram sperzieboontjes
een handvol gedroogde abrikozen
2 lente-uitjes
kruiden (koriander)
peper en zout (desnoods een bouillonblokje)

Bereidwijze
Haal de puntjes van de sperziebonen af, snijd ze in drieën. Kook de sperziebonen totdat ze gaar zijn. Kook ook wat water voor de couscous en giet dit over de couscous. Desnoods kun je in dat water een bouillonblokje oplossen, zodat de couscous meer smaak heeft. Giet de sperziebonen af, snijd de mango en kip in ongeveer even grote stukken. Snijd de lente-uitjes in ringetjes en de abrikozen in kleinere stukjes. Vermeng alles en voeg verse koriander en andere smaakmakers toe.

Zaterdagsmaal is een poging om minstens wekelijks te schrijven over iets dat ik leuk vind: eten maken. Elke week een recept voor die twee dagen in de week dat ik daar ook echt tijd voor neem. Over genieten van lekker eten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in recept, zaterdagsmaal | Getagged , | Een reactie plaatsen